Άει σαλάγα τα!

Πατριώτες για κλάματα και για κλωτσιές...

2009-01-23T06:45:00.003+02:00

Έχω ακούσει πολλούς 'Ελληναράδες' - ειδικά τελευταία με την αναμόχλευση του Μακεδονικού - να προσπαθούν να υπερασπιστούν την ελληνικότητα της Μακεδονίας και πραγματικά ακούγοντάς τους μου έρχεται να βάλω τα γέλια (ή και τα κλάματα).

Δυστυχώς, οι περισσότεροι από τους 'Ελληναράδες' αυτούς, απ' ότι φαίνεται στο σχολείο στο μάθημα της ιστορίας έπαιρναν τον υπνάκο τους, με αποτέλεσμα σήμερα να προσπαθούν να υποστηρίξουν ιστορικά τις πατριωτικές τους θέσεις και να γίνονται ρεζίλι.

Αλλά ποιές είναι αυτές οι πατριωτικές θέσεις; Ας αφήσουμε το Μακεδονικό ζήτημα... Άλλες τέτοιες θέσεις ποιές είναι; Ειλικρινά, πέρα από κάποια αρχαιολατρεία - που έλεος πια με αυτούς τους αρχαίους προγόνους μας... αν έβλεπαν τα σημερινά μας χάλια θα προτιμούσαν να αλλάξουν πατρίδα, παρά να έχουν εμάς για απόγονους - πατριωτικές θέσεις δεν βλέπω να υπάρχουν άλλες!

Και, αλήθεια, ποιοί είναι αυτοί οι Έλληνες 'πατριώτες'; Γιατί απ' όσους ανακαλύπτω να μιλάνε για πατριωτισμό - είτε σε διάφορα ΜΜΕ, είτε σε blog, είτε σε συζητήσεις - είναι είτε χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, που εύκολα παρασύρονται από μεγάλες ιδέες και μεγάλα λόγια, είτε είναι μεγαλομεσαίου εισοδήματος που θεωρούν ότι με τις (εθνικο)πατριωτικές τους κορώνες, εξοφλούν το χρέος τους προς την πατρίδα, οπότε δικαιολογούνται να κλέβουν το Δημόσιο, να δίνουν και να παίρνουν μίζες και τέλος πάντων να θεωρούν τη γειτονιά τους, την πόλη τους ή και ολόκληρη τη χώρα ιδιοκτησία τους στην οποία μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα.

Προσωπικά, πιστεύω ότι οι πατριώτες της πρώτης κατηγορίας, είναι ή μπορούν να γίνουν πολύ πιο χρήσιμοι πολίτες για την ελληνική κοινωνία από τους δεύτερους... Πέρα από μερικές ανόητες μισαλλόδοξες απόψεις (του τύπου 'να φύγουν οι ξένοι από την Ελλάδα', 'να πάρουμε την Πόλη' ή το πολυφορεμένο 'όταν οι πρόγονοί μας έχτιζαν τον Παρθενώνα, οι άλλοι ήταν ακόμα σκαρφαλωμένοι στα δέντρα'), που όσο και αν δεν τους αρέσει, δεν αντέχουν σε οποιαδήποτε κριτική - και που αν έχουν λίγο τη διάθεση να διαβάσουν ιστορία, εύκολα μπορούν να αναθεωρήσουν - οι περισσότεροι έχουν τη διάθεση να κάνουν κάτι που να είναι χρήσιμο γι' αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.

Δυστυχώς όμως, οι δεύτεροι (που ειναι και οι πιο γνωστοί) είναι τα μεγαλύτερα παράσιτα της κοινωνίας μας. Είναι αυτοί που πουλάνε τον πατριωτισμό τους σε τιμή ευκαιρίας, είτε για να βγάλουν το παντεσπάνι τους, είτε για να αποκτήσουν δημόσια αξιώματα. Πάρτε όποιο παράδειγμα θέλετε: από τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ. και τους περισσότερους από τους βουλευτές αυτού του κόμματος μέχρι το Λιακόπουλο, και αναρωτηθείτε πόσοι από αυτούς θα συνέχιζαν να υποστηρίζουν τις πατριωτικές τους απόψεις, αν αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ακόμα και το ελάχιστο προσωπικό κόστος. Εγώ πάντως, δε θα ορκιζόμουν για κανέναν τους.

Αλλά, ας μην περιοριστούμε μόνο στο συγκεκριμένο κόμμα - που το έφερα ως παράδειγμα επειδή ο πατριωτισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία του... Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει βουλευτές οποιουδήποτε κόμματος να δικαιολογούν συναδέλφους τους με τη φράση-κλισέ: '...και δε νομίζω ότι αμφισβητεί κανένας τον πατριωτισμό του κ. Τάδε!'. Ε, φυσικά... πώς να τον αμφισβητήσει κανένας; Από αυτόν βγάζει το παντεσπάνι του ή ικανοποιεί τον εγωισμό του ο άνθρωπος... Είναι δυνατόν να αμφισβητήσει κανένας τα αυτονόητα;

Δεν είναι...

...και ένα καντάρι ακόμα!

2008-05-27T22:38:00.002+03:00

...αλλά το τελευταίο καντάρι με ψέμματα του Βγενόπουλου, ειπώθηκε στο χώρο που έπρεπε να ειπωθεί: εκεί που 'εργάζονται' και άλλοι επαγγελματίες ψεύτες, τη Βουλή. Οπότε ήταν και σε ένα χώρο που θα μπορούσε να κινείται άνετα.

Και τι δεν ακούσαμε σε αυτό το καντάρι! Δηλαδή μόνο τα μισά να πιστέψουμε, πρέπει να ανακηρύξουμε το Βγενόπουλο, εθνικό ευεργέτη! Μετράτε...

Είπε ότι αν του είχαν δώσει τη μειοψηφία στο Δ.Σ. δε θα πούλαγε τις μετοχές του! Επειδή εξήγησα αναλυτικά το γιατί οι μετοχές του πΟΤΕ θα πωλούνταν έτσι και αλλιώς στην προηγούμενη ανάρτησή μου, δε χρειάζεται να το επαναλάβω... Απλά, η αλήθεια είναι ότι δεν θα πούλαγε μόνο τις μετοχές, αλλά και τις θέσεις στο Δ.Σ. (και ίσως έβγαζε και μερικά εκατομμύρια παραπάνω).

Είπε ο Βγενόπουλος, ότι αν δεν το έκανε η Marfin (να αγοράσει τις μετοχές που βρίσκονται σε ελεύθερη διασπορά) θα το έκανε κάποιος άλλος, επειδή ο πΟΤΕ είναι φθηνός. Πρώτα-πρώτα αν ο πΟΤΕ ήταν φθηνός στα 26 Ευρώ που πούλησε η Marfin, τώρα στα 18 Ευρώ είναι σχεδόν δωρεάν! Οπότε κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι δεν θα βρεθεί κάποιος άλλος αύριο-μεθαύριο να κάνει το ίδιο. Ίσως να είναι δυσκολότερο, με 25% λιγότερο στην ελεύθερη διασπορά, αλλά δεν είναι αδύνατο. Από την άλλη, ο πΟΤΕ δεν είναι και το κελεπούρι των Ευρωπαϊκών τηλεπικοινωνιών, οπότε γιατί κάποιος οποιοσδήποτε επενδυτής να ξοδέψει 2 ή 3 δις Ευρώ για να αγοράσει ένα μειοψηφικό πακέτο μετοχών, όταν μπορεί με πολύ λιγότερα να αγοράσει την πλειοψηφία σε κάποια άλλη εταιρεία του ίδιου κλάδου με καλύτερες προοπτικές ανάπτυξης;

Είπε επίσης, ότι η Marfin θα πουλούσε τις μετοχές της στην DT έτσι κι αλλιώς, επειδή είχε υπογραφεί δεσμευτικό προσύμφωνο. Εκείνο που φυσικά 'ξέχασε' να πει, είναι ότι στο δεσμευτικό προσύμφωνο υπήρχε ο όρος ότι αν η DT δεν ερχόταν σε συμφωνία με το Ελληνικό Δημόσιο, και μάλιστα μέχρι κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία (νομίζω μέχρι τις 18 Μαΐου), δεν θα αγόραζε ούτε μία μετοχή και θα έμενε η Marfin με τις μετοχές του πΟΤΕ στο χέρι (ότι έπρεπε για ταπετσαρία).

Είπε κι άλλα πολλά και χοντρά ψέμματα ο Βγενόπουλος στη Βουλή.... Είπε όμως και κανα-δυο αλήθειες (έτσι για ποικιλία)....

Είπε ότι είναι καταφερτζήδες εκεί στη Marfin.... Μεγάλη αλήθεια. Αλλά με τέτοιον επαγγελματία ψεύτη στο τιμόνι της εταιρείας, πώς να μην είναι; Είπε ακόμα ότι ο μόνος κερδισμένος από όλη αυτή την ιστορία, είναι η Marfin και κανένας άλλος.. ούτε καν οι Γερμανοί (αυτοί να δείτε πώς 'το φυσάνε και δεν κρυώνει'... που πλήρωσαν πάνω από 800 εκ. Ευρώ παραπάνω απ' ότι αν αγόραζαν τον πΟΤΕ από την αγορά μόνοι τους). Είπε τέλος, ότι ο Αλογοσκούφης τα θαλάσσωσε με την πώληση του πΟΤΕ - αν και εδώ που τα λέμε, μάλλον δεν του είχαν μείνει και πολλές επιλογές.

Βέβαια, 'ξέχασε' να πει για πολλά πράγματα (προφανώς οι 'εθνικοί μας εκπρόσωποι' έπαιρναν το μεσημεριανό τους υπνάκο και ξέχασαν να ρωτήσουν)... Ξέχασε για παράδειγμα να πει για κάπου 7,5 εκατομμύρια μετοχές του πΟΤΕ που πουλήθηκαν (;) στη DT αλλά η Marfin δεν είχε στην κατοχή της (ούτε με χρηματοπιστωτικό μέσο), τουλάχιστον όπως φαίνεται από τις επίσημες δηλώσεις της προς το χρηματιστήριο. Δηλαδή αυτές οι μετοχές που βρέθηκαν; Φύτρωσαν; Φυσικά, 'ξέχασε' να πει για τα δάνεια που είχε λάβει η Marfin με ενέχυρο το 11% περίπου του πΟΤΕ (αλλά κορόιδο είναι; έτσι θα δικαιώνονταν οι χαρακτηρισμοί περί 'αεριτζή') και τέλος, ξέχασε να πει ότι μας 'δούλευε ψιλό γαζί' όταν έλεγε σε κάθε ευκαιρία ότι ο πΟΤΕ ήταν στρατηγική επιλογή της Marfin και ότι δεν προτίθεται να πουλήσει τις μετοχές της, όταν ήδη από τα τέλη Νοεμβρίου ήξερε ότι δεν μπορούσε η Marfin να κρατήσει τις μετοχές της στον πΟΤΕ, ακριβώς λόγω των υπέρογκων ποσών που είχε δανειστεί με ενέχυρο τις μετοχές αυτές.

Τελικά, απ' όσο φαίνεται, ο Βγενόπουλος δεν είναι μόνο επαγγελματίας ψεύτης.. είναι και θρασύτατος ψευτόμαγκας (πάντα, εννοείται, με τα λεφτά των άλλων). Γιατί, τι γύρισε και τους είπε όταν του είπαν ότι εκεί στη Marfin είναι καταφερτζήδες; 'Ναι, είμαστε καταφερτζήδες. Αν δε μας θέλετε, να μας το πείτε'!!! Που είσαι Βγενόπουλε; Ναι, ρε σύ.. από καταφερτζήδες του είδους σου έχουμε χορτάσει! Δεν πας σε καμία πιο σοβαρή χώρα να κάνεις τα ίδια που κάνεις εδώ πέρα; Να δεις για πότε πλακώνουν οι αληθινές Επιτροπές Κεφαλαιαγοράς (SEC) και οι Εφορίες (IRS), όχι τα δικά μας 'χάπατα', και κάνουν φύλλο και φτερό την εταιρεία 'σου' και σε βάζουν και φυλακή;

Επιτέλους, την πήγες πολύ μακριά τη βαλίτσα με το καλάμι που έχεις καβαλήσει!

Βγενόπουλος: Εφτά καντάρια ψέμματα

2008-05-20T03:50:00.005+03:00

Έχω γράψει και αλλού για το γνωστό και μη εξαιρετέο 'επιχειρηματία' Α. Βγενόπουλο, κυρίως με αφορμή την αγωγή που κατέθεσε εναντίον του προέδρου του Συνασπισμού, Αλ. Τσίπρα.

Μέσα στο Σαββατοκύριακο διάβασα και άκουσα και για μια ακόμα αγωγή που κατέθεσε εναντίον του επίσης γνωστού και μη εξαιρετέου πολιτικού Γ. Παπανδρέου.

Επειδή τυχαίνει να γνωρίζω τον Α. Βγενόπουλο (έχουμε συναντηθεί σε Γενικές Συνελεύσεις της Marfin, όταν είχα μερικές μετοχές της εταιρείας) και έχω σχηματίσει πολύ πριν την ιστορία του πΟΤΕ συγκεκριμένη άποψη για το ήθος του 'επιχειρηματία' αυτού, νομίζω ότι είναι η καταλληλότερη ευκαιρία να του αφιερώσω αυτή την ανάρτηση (να σας προειδοποιήσω όμως ότι θέλει υπομονή, γιατί θα είναι μεγάλη).

Κατ' αρχήν, οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε γνωρίσει το Βγενόπουλο ως 'επιτυχημένο επιχειρηματία'. Ο Βγενόπουλος όμως φυσικά δεν ξεκίνησε ως επιχειρηματίας - και άποψή μου είναι ότι ούτε και τώρα είναι επιχειρηματίας - αλλά ως ένας μέσος δικηγόρος μεταξύ χιλιάδων άλλων. Έχοντας ειδίκευση στο ναυτικό δίκαιο (ένας τομέας που απαιτεί κάποιες παραπάνω γνώσεις από το μέσο αστικό ή ποινικό δικηγόρο), συνεργάστηκε αρχικά με ένα δικηγορικό γραφείο που ειδικευόταν στα ναυτιλιακά και στη συνέχεια προσπάθησε να ξεκινήσει το δικό του γραφείο, αλλά δεν κατάφερε να το κρατήσει ανοιχτό πάνω από ένα-δύο χρόνια (μιλάμε για το 1985-6, και γενικά δεν είναι πολλά πράγματα δημόσια γνωστά για την περίοδο εκείνη σχετικά με τις δραστηριότητες Βγενόπουλου). Κλείνοντας το δικό του γραφείο συνεργάστηκε και πάλι με (το ίδιο ή άλλο) δικηγορικό γραφείο με ειδίκευση στα ναυτιλιακά, μέσα από το οποίο γνωρίστηκε με διάφορους εφοπλιστές, ιδιοκτήτες ναυτιλιακών εταιριών μεσαίου μεγέθους. Λόγω της κρίσης στη ναυτιλία εκείνη την περίοδο ο Βγενόπουλος έπεισε ορισμένους από αυτούς να του εμπιστευτούν ορισμένα ποσά για να δημιουργήσει μια εταιρεία επενδύσεων εκτός του χώρου της ναυτιλίας (κάτι σαν ναυτιλιακό hedge fund), τη MARitime FINancial Investments ή εν συντομία, Maritime (τα αρχικά μάλλον δε σας είναι άγνωστα).

Δε θα επεκταθώ στο πώς αγοράζοντας και πουλώντας εταιρείες έφτασε ως εδώ (είναι ήδη πολύ μεγάλη ανάρτηση μόνο με τα σχετικά με τον πΟΤΕ), πάντως, την πρακτική του 'λέω ένα σωρό ψέμματα και κανένας δε με ενοχλεί' δεν την εφάρμοσε μόνο στον πΟΤΕ (για την ακρίβεια, οι εξαγορές και συγχωνεύσεις που έχει κάνει χωρίς να πει πολλά ψέμματα μετριώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, άντε και των δύο).

Η πρώτη ανακοίνωση που έγινε από τη Marfin για εξαγορά ποσοστού στον πΟΤΕ ήταν στα μέσα Αυγούστου οπότε και έχοντας αποκτήσει πάνω από το 5%, με βάση τη χρηματιστηριακή νομοθεσία ήταν υποχρεωμένη η εταιρεία να το γνωστοποιήσει. Στις 17 Σεπτεμβρίου βγαίνει νέα ανακοίνωση για τη γνωστοποίηση της απόκτησης ποσοστού άνω του 10% στον πΟΤΕ, με μια λεπτομέρεια όμως: Η Marfin κατέχει άμεσα μόνο το 6,36%, ενώ άλλο ένα 4,41% κατέχεται για λογαριασμό (για να το πω σε γενικές γραμμές) της Marfin από άλλη εταιρεία 'με χρηματοπιστωτικό μέσο'.

Εδώ είναι ένα κομβικό σημείο της 'επένδυσης' στον πΟΤΕ. Το συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό μέσο είναι ένα εργαλείο 'μόχλευσης' (όπως λέγεται στη γλώσσα της αγοράς). Με αυτό το εργαλείο, η Marfin έβαλε ενέχυρο στις 7 Σεπτεμβρίου το ποσοστό αυτό για να δανειστεί 512 εκ. Ευρώ ώστε να συνεχίσει να αγοράζει μετοχές του πΟΤΕ. Το δάνειο λήγει στις 12 Σεπτεμβρίου 2008 ημερομηνία στην οποία, η Marfin έπρεπε να καταβάλει το κεφάλαιο του δανείου πλέον των τόκων (με επιτόκιο πάνω από 4%).

Στις 27 Σεπτεμβρίου, ο Βγενόπουλος ρίχνει το πρώτο μεγάλο ψέμα στην αγορά. Με δελτίο τύπου ανακοινώνει ότι η συμμετοχή στον πΟΤΕ είναι 'στρατηγικού χαρακτήρα' και ότι 'η Marfin δεν είναι κερδοσκοπικό κεφάλαιο που επενδύει με στόχο τη γρήγορη αποεπένδυση και το εύκολο κέρδος'. Δεν ξέρω πόσοι τον πίστεψαν. Η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμα και την ημέρα που εκδόθηκε η ανακοίνωση, η Marfin δεν κατείχε σχεδόν καμία από τις εταιρείες στις οποίες είχε επενδύσει ένα χρόνο πριν.

Επόμενη ανακοίνωση αύξησης συμμετοχής της Marfin στον πΟΤΕ, γίνεται στις 26 Νοεμβρίου, οπότε η Marfin ανακοινώνει ότι κατέχει πάνω από το 17%, στην πραγματικότητα όμως το ποσοτό που κατέχει άμεσα, έχει αυξηθεί μόνο κατά 0,2%. Το υπόλοιπο 10,5% κατέχεται και πάλι μέσω δύο ακόμα παρόμοιων δανείων που συνάφθηκαν στις 23 Νοεμβρίου, ποσού 486 εκ. Ευρώ και 250 εκ. Ευρώ (συνολικά δηλαδή μαζί με το προηγούμενο δάνειο σχεδόν 1,25 δις Ευρώ) και τα οποία πρέπει να εξοφληθούν στις 28 Νοεμβρίου 2008.

Εδώ είναι το δεύτερο κομβικό σημείο της εξαγοράς του πΟΤΕ. Η Marfin έχει στα ταμεία της μόνο 800-900 εκ. Ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι για να πάρει τις μετοχές του πΟΤΕ, ή πρέπει να δανειστεί και άλλα χρήματα (έχει ήδη δανειστεί βάζοντας ενέχυρο μετοχές άλλων εταιρειών άλλα 667 εκ. Ευρώ, που πρέπει επίσης να αποπληρωθούν πριν από την ημερομηνία λήξης των δανείων με τα οποία αγοράστηκε η δεύτερη δόση του πΟΤΕ, οπότε το ταμείο της Marfin είναι ελλειματικό κατά 550-600 εκ. Ευρώ). Είναι προφανές λοιπόν ότι η Marfin δεν έχει τη δυνατότητα να κρατήσει τις μετοχές της στον πΟΤΕ. ΠΡΕΠΕΙ να τις πουλήσει. Κρατήστε αυτή τη διαπίστωση, καθώς έχει ήδη αρχίσει η αντιπαράθεση με το Ελληνικό Δημόσιο για τη συμμετοχή της Marfin στον πΟΤΕ.

Ο Βγενόπουλος πιέζει να αναλάβει η Marfin θέσεις στο ΔΣ του πΟΤΕ, όπως έχει το δικαίωμα να κάνει ως κάτοχος του 17% (έτσι διαδίδουν όλοι... κανείς δεν λέει ότι στην πραγματικότητα το 10,5% είναι 'αέρας κοπανιστός') του πΟΤΕ. Ζητάει τη σύγκληση Γενικής Συνέλευσης, την παραίτηση Βουρλούμη και ότι άλλο έχει τη νομική δυνατότητα να ζητήσει. Κυριολεκτικά, 'χαλάει ο κόσμος'. Και ξαφνικά, στις 21 Δεκεμβρίου, τα πράγματα ησυχάζουν. Ο Βγενόπουλος μαζεύεται, δε ζητάει συνελεύσεις, ούτε και την παραίτηση Βουρλούμη. Μόνο συμμετοχή στο Δ.Σ.

Ο λόγος βέβαια δεν είναι ότι ο Βγενόπουλος συμβιβάστηκε με την ιδέα της ήττας. Έχει καλομάθει (έχει γίνει δηλαδή ένας κακομαθημένος) αφού 20 περίπου χρόνια τώρα να γίνεται το δικό του. Ο απλός λόγος είναι ότι πλέον η Marfin έχει βγει στη γύρα για να πουλήσει τη συμμετοχή της στον πΟΤΕ. Φυσικά, αυτό δεν αποδεικνύεται, αλλά είναι προφανές, αφού στις 17 Δεκεμβρίου (4 ημέρες πριν την ανακοίνωση στην οποία η Marfin υπόσχεται ότι θα γίνει 'το καλό παιδί' του πΟΤΕ) έχει δανειστεί άλλα 233 εκ. Ευρώ, και το πραγματικό ποσοστό που κατέχει άμεσα στον πΟΤΕ είναι μόλις 7,9% ενώ το υπόλοιπο 10,5% είναι ενεχυριασμένο (με τον ίδιο τρόπο που προαναφέρθηκε.

Κάπου στην πορεία, αποκτήθηκε άλλο 1,5% του πΟΤΕ (πριν την νομοθετική ρύθμιση που απαγόρευε συμμετοχή σε επενδυτικό κεφάλαιο με ποσοστό πάνω από 20%). Για το πώς ακοκτήθηκε το ποσοστό (αν κατεχόταν απ' ευθείας από τη Marfin ή αν έχει συναφθεί και άλλο δάνειο) δεν είναι γνωστό, καθώς δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμα οι λογιστικές καταστάσεις του 1ου τριμήνου. Όπως όμως και να έχει με το τελευταίο δάνειο της 17 Δεκεμβρίου, η Marfin έχει δανειστεί περίπου 1,5 δις Ευρώ με ενέχυρο το 11% περίπου του πΟΤΕ.

Και ω του θαύματος! Στις 27 Μαρτίου 2008, ξυπνάει από το λήθαργό της η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς να ρωτήσει τι γίνεται με τη συμμετοχή της Marfin στον πΟΤΕ, ενώ ήδη έχουν αρχίσει οι διαρροές ότι η Marfin έχει βγει στη γύρα για να πουλήσει. Και τι απαντάει ο Βγενόπουλος; Ε, 'παλιά μου τέχνη κόσκινο'... Απαντάει ότι 'η Marfin θεωρεί στρατηγική τη συμμετοχή της στον πΟΤΕ' (δηλαδή δεν προτίθεται να πουλήσει) παρά το ότι έχει δεχτεί προτάσεις από επενδυτικούς συμβούλους (διάβαζε Commerzbank που έχει συνάψει τα δύο πρώτα δάνεια συνολικού ύψους περίπου 1 δις Ευρώ και που θέλει να είναι σίγουρη ότι δεν θα φάει φέσι, καθώς η μετοχή του πΟΤΕ έχει πάρει την κάτω βόλτα). Βέβαια, ως επαγγελματίας ψεύτης ο Βγενόπουλος, φροντίζει να καλύψει τα νώτα του προσθέτοντας και τις δύο μαγικές λέξεις 'μέχρι τώρα' (και μάλιστα 2 φορές). Πέντε μόλις ημέρες αργότερα (καλά κι αυτοί της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς πρέπει να είναι μεγάλα 'χάπατα') ανακοινώνεται η συμφωνία για την πώληση του πΟΤΕ.

Όλο αυτό το διάστημα, ο Βγενόπουλος διέδιδε σε όλους τους τόνους, είτε σε ανακοινώσεις της Marfin, είτε σε συνεντεύξεις είτε και 'γω δεν ξέρω πού, ότι η συμμετοχή στον πΟΤΕ είναι στρατηγικής σημασίας και ότι δεν προτίθεται να την πουλήσει.

Για να έρθουμε τώρα και στην ηθική βλάβη του Βγενόπουλου και της Marfin.

Ο Τσίπρας είπε ότι αγοράζει αέρα και πουλάει αέρα. Και απορώ, γιατί παρεξηγήθηκε ο Βγενόπουλος. Στη γλώσσα της αγοράς, 'αγοράζω αέρα', σημαίνει 'αγοράζω με χρήματα που δεν έχω, με σκοπό το κέρδος από την πώληση σε σύντομο χρονικό διάστημα'. Αντίστοιχη έκφραση είναι και το 'πουλάω αέρα', που σημαίνει πουλάω μετοχές που δεν έχω με σκοπό το κέρδος αφού όταν θα τις αγοράσω, υπολογίζω ότι θα τις αγοράσω σε χαμηλότερη τιμή'. Δηλαδή ακριβώς ότι συνέβαινε. Βέβαια, πλέον οι συναλλαγές αέρα είναι παράνομες και έχουν αντικατασταθεί από αντίστοιχες νόμιμες - ή αν θέλετε νομότυπες - το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο.

Βέβαια, αν αποκαλέσεις κάποιον 'ψεύτη' ή 'κλέφτη' ή 'λαμόγιο' ή όπως αλλιώς θέλεις, ακόμα και αν είναι, ο νόμος θεωρεί ότι του προσβάλλεις την προσωπικότητα και έχει το δικαίωμα να σου ζητήσει αποζημίωση - άλλο αν το δικαστήριο θα του την επιδικάσει. Πάνω σε αυτό τον παράλογο νόμο πατάει ο Βγενόπουλος και ζητάει εκατομμύρια από όλους. Βέβαια, αν πραγματικά είχε προσβληθεί, δεν θα ζήταγε χρηματική ικανοποίηση, αλλά θα έκανε μήνυση και θα ζητούσε να πάνε φυλακή. Αλλά από κάποιον που ο μόνος σκοπός στη ζωή του είναι να βγάλει χρήματα με οποιοδήποτε τρόπο - νόμιμο, νομότυπο ή νομιμοφανή - δεν περίμενα και τίποτα καλύτερο...

Θα έβαζα και στοίχημα ότι ο Βγενόπουλος, αν υπήρχε κάποιος έστω νομιμοφανής τρόπος, να βγάλει χρήματα πουλώντας τη μάνα του, τον πατέρα του, τη γυναίκα του και τα παιδιά του θα το έκανε πολύ ευχαρίστως - και δυστυχώς δεν είναι ο μόνος!

Από πότε έγινε Έλληνας ο Όθωνας;

2008-05-12T09:07:00.005+03:00

Διάβασα χθες τα αποτελέσματα της προκριματικής ψηφοφορίας για τον σπουδαιότερο Έλληνα όλων των εποχών που διοργανώνει ο ΣΚΑΪ. Με αυτό το μακρύ κατάλογο των 100 Ελλήνων, μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί σχετικά με τη σπουδαιότητα των προσώπων και αν θα έπρεπε να βρίσκονται σε αυτό τον 'κατάλογο' με βάση την προσφορά τους.

Ανάμεσα όμως σε αυτά τα πρόσωπα, βρίσκεται και ένας που πραγματικά απόρησα τόσο για το πώς ψηφίστηκε, όσο και για το πώς οι ψήφοι αυτές θεωρήθηκαν έγκυρες, τουλάχιστον για το συγκεκριμένο πρόσωπο: ο Όθωνας (Otto).

Δεν θα μπω στη διαδικασία για το αν ο Όθωνας ήταν σπουδαίος ή όχι... έτσι κι αλλιώς νομίζω ότι η ιστορία τον έχει κρίνει και η προσφορά του ή μη έχει καταγραφεί με συγκεκριμένο τρόπο στη συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων. Αλλά Έλληνας; Από πού και ως πού;

Και συνεχίζω την απορία μου: Μήπως - τόσο αυτοί που τον ψήφισαν, όσο και αυτοί που προσμέτρησαν σαν έγκυρες τις ψήφους αυτές - δεν γνωρίζουν ότι ο Όθωνας ήταν Γερμανός; Μήπως δεν γνωρίζουν ότι δεν έχει καν Ελληνική καταγωγή; Μήπως δεν γνωρίζουν ότι δεν είχε καμία διάθεση από μόνος του να έρθει στην Ελλάδα, αλλά τον έφεραν πριν καν ενηλικιωθεί για να κυβερνήσει έναν τόπο που ούτε γνώριζε πού βρισκόταν; Φυσικά και τα γνωρίζουν... εκτός κι αν δεν έχουν διαβάσει καθόλου Ελληνική Ιστορία, ή αν δεν έχουν πάει καν σχολείο...

Και καλά, ας πούμε ότι τους ψηφοφόρους τους κατανοώ ως ένα σημείο... έχουν και αυτοί την κάψα τους... Αφού δεν το έφερε η μοίρα να έχουμε στην Ελλάδα 'βασιλευόμενη δημοκρατία' θέλησαν να ψηφίσουν κάποιο βασιλικό εκπρόσωπο σαν τη σημαντικότερη προσωπικότητα... Αλλά, η 'εφορευτική επιτροπή' του ΣΚΑΪ; Αυτοί τι δικαιολογία έχουν;

Φοβήθηκαν μην τους χαρακτηρίσουμε ρατσιστές; Γιατί αν είναι έτσι, τότε θα έπρεπε να επιτρέπουν και ψήφους για πολλούς σημαντικούς ξένους που έζησαν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους στην Ελλάδα (και πολλοί από αυτούς πέθαναν εδώ), όπως ο λόρδος Τζόρτζ Γκόρντον Μπάιρον, ο Κάρολος Φαβιέρος, ο Ιωσήφ Ησαΐας ή ο Σαντόρε ντι Σανταρόζα (για να πιάσω μόνο τους φιλέλληνες της επαναστατικής περιόδου). Δε νομίζω όμως ότι θεωρεί κανένας από εμάς Έλληνα κάποιον από τους παραπάνω...

Και με την ίδια λογική, πόσο Έλληνας είναι ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος ή ο Γεώργιος Παπανικολάου (που και οι δύο έζησαν μεγάλο μέρος της ζωής τους και πέθαναν στο εξωτερικό);

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια δυνατότητα για κατάθεση επίσημης ένστασης για τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης ψηφοφορίας, αλλά μη νομίζουν κάποιοι-κάποιοι ότι επειδή κάποια πράγματα βρίσκονται στα 'ψιλά των εφημερίδων' περνάνε και απαρατήρητα...

Ο φαταούλας - Επ. 4ο: Μια δουλειά όχι σαν όλες τις άλλες

2007-11-16T04:36:00.000+02:00

Το Σάββατο το πρωί, ο Αντρέας είχε ήδη ετοιμαστεί από τις 9 και είχε ήδη 2 ώρες στη διάθεσή του μέχρι την ώρα που θα συναντούσε τη Θάνου. Από τότε που είχε ξεκινήσει να σπουδάζει στο Κτηνιατρικό τμήμα, πάντα όποτε είχε κάτι σημαντικό να κάνει - είτε εξετάσεις ήταν αυτές, είτε παρουσίαση εργασίας - ετοιμαζόταν από νωρίς. Έτσι είχε το χρόνο να θυμηθεί ή να εξετάσει όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που μπορεί να χρειαζόταν.

Όπως συνήθως, έφτασε στη 'Θάνος Μεταφορική' 20 περίπου λεπτά πριν τις 11. Για να μη δείξει όμως στη Θάνου πόσο πολύ ήθελε αυτή τη δουλειά, αποφάσισε να καθίσει σε ένα κοντινό καφενείο για ένα καφέ «στο πόδι» και στις 11 παρά 2 ήταν έξω από τα γραφεία της 'Θάνος Μεταφορική'.

Εκείνη την ώρα, η Θάνου είχε μόλις κλείσει το τηλέφωνο με ένα μεγαλοκτηνοτρόφο που απειλούσε ότι θα σταματούσε τη συνεργασία με τη 'Θάνος' αν ως την άλλη μέρα δεν είχε λυθεί το πρόβλημα του κτηνιάτρου. Κάτω από αυτή την πίεση, η Θάνου είχε υποσχεθεί ότι το πρόβλημα του κτηνιάτρου θα είχε λυθεί ως το βράδυ... δεν είχε και άλλη επιλογή.

Της είχε κάνει εντύπωση ότι παρά το ότι 'Τα Νέα της Κάτω Ραχούλας' ήταν από τις μεγαλύτερες σε κυκλοφορία εφημερίδες του δήμου, μόνο 4 υποψήφιοι είχαν εμφανιστεί για τη θέση του κτηνιάτρου, ενώ ήξερε ότι υπήρχαν τουλάχιστον 20 άνεργοι κτηνίατροι στην Κάτω Ραχούλα. Όπως και να είχε, ο τέταρτος και τελευταίος κτηνίατρος που είχε να δει για να αποφασίσει, μάλλον έπρεπε να αποκλειστεί. Προφανώς - και σε αυτό δεν έπεσε έξω - ήταν ένας από τους νέους πτυχιούχους που δεν είχαν εμπειρία από τη δουλειά, πόσο μάλλον από όλα τα υπόλοιπα. Καθώς έκανε αυτές τις σκέψεις άκουσε το κουδούνι. "Ακριβώς στην ώρα του" σκέφτηκε.

Η γραμματέας της οδήγησε τον Αντρέα στο γραφείο της Θάνου.
- 'Ευγενικός είπαμε, ε;' τον ρώτησε για να σπάσει ο πάγος.
- 'Μάλιστα. Αντρέας Ευγενικός' της συστήθηκε εκείνος
- 'Και είστε πτυχιούχος κτηνίατρος κύριε Ευγενικέ;'
Ο Αντρέας κατάλαβε που το πήγαινε η Θάνου.
- 'Μάλιστα κυρία Θάνου. Φέτος τελείωσα το Κτηνιατρικό...' ξεκίνησε να λέει ο Αντρέας, αλλά δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση του, καθώς χτύπησε το τηλέφωνο.
- 'Με συγχωρείτε' απολογήθηκε η Θάνου και σήκωσε το ακουστικό. Στην άλλη άκρη ήταν ο μεγαλύτερος πελάτης της εταιρείας.
- 'Άκου εδώ Θάνου, δεν ξέρω τι θα κάνεις, εγώ αν δε φορτώσω μέχρι σήμερα το βράδυ, βρες μέρος να κρυφτείς' της είπε.
Τα πράγματα είχαν πλέον γίνει πολύ σοβαρά και έτσι η Θάνου για να βγει από τη δύσκολη θέση είπε κάτι που άφησε τον Αντρέα άφωνο.
- 'Σταύρο, ότι θα σου τηλεφωνούσα. Σε πόση ώρα μπορείς να είσαι στη μονάδα για να φορτώσουμε;'
- 'Σε μισή ώρα θα είμαι εκεί' της απάντησε ο Σταύρος και έκλεισε.

Ο Αντρέας την κοίταζε σα χαμένος μη ξέροντας τι να υποθέσει. Αυτό ήταν κάτι που δεν το περίμενε.
- 'Κυρία Θάνου...' πήγε να πει κάτι αλλά εκείνη τον έκοψε απότομα.
- 'Νεαρέ μου, νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος για να δω τι αξίζετε, είναι στην πράξη. Αν θέλετε να εργαστείτε στην εταιρεία, πρέπει να είστε έτοιμος να εργαστείτε για πολλές ώρες και κάτω από πίεση. Αυτή είναι η ευκαιρία σας'. Φυσικά, ήταν και η δική της ευκαιρία να βγει από τη δύσκολη θέση που βρισκόταν, έστω και προσωρινά. Ο Αντρέας άρχισε να σκέφτεται γρήγορα.
- 'Ξέρετε ότι από τη στιγμή που δεν έχω δικό μου ιατρείο, για να σφραγίσω οτιδήποτε πρέπει να με προσλάβετε, έτσι δεν είναι;' τη ρώτησε.
- 'Το ξέρω. Προσλαμβάνεστε.' του είπε. Δεν είχε χρόνο για διαπραγματεύεσεις. Στο κάτω-κάτω μπορούσε πολύ εύκολα να τον διώξει την επόμενη κιόλας μέρα. Σήμερα όμως θα κρατούσε το μεγαλύτερό της πελάτη.

[Διαφημίσεις]

Τα πράσινα πρόβατα (ΙΙ)

2007-10-23T04:32:00.000+03:00

Αλήθεια το είδατε το post του Barba Ben για την Blog Action Day; Εγώ είχα την εξής απορία: καλά, πόσο χόρτο έχουν φάει αυτοί οι Βενιζελικοί για να εκστασιάζονται με κάτι τέτοιο;

Αντιγράφω από σχόλιό μου στο ιστολόγιο του Barba Ben (αν ψάξετε να το δείτε, μπορεί και να μην υπάρχει.. Ο Barba Ben, προσπαθεί πολύ να κρατήσει μακριά από το blog του τα λογικά επιχειρήματα):

Καλά, πόσο χόρτο νομίζεις ότι έχεις ταΐσει αυτά τα παιδιά (τους οπαδούς σου ντε!) που τους σερβίρεις τέτοιο παραμύθι για ένα δήθεν γράμμα από μαθήτρια της δεύτερης τάξης του Δημοτικού;

Πόσο ανεγκέφαλος μπορεί να είναι κανένας για να νομίζει ότι παιδάκι της δεύτερης τάξης του Δημοτικού:
1. Γράφει με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα τις λέξεις ζωή, άνθρωπος και Φύση
2. Χρησιμοποιεί εισαγωγικά
3. Έχει τέλεια ορθογραφία (καλά, ας υποθέσουμε ότι το πέρασε ορθογραφικό έλεγχο)
4. Χρησιμοποιεί πλήρη στοίχιση
5. Γράφει ό,τι
6. Στέλνει fax
και το σημαντικότερο
7. Χειρίζεται το Word καλύτερα από επαγγελματία

Ερώτηση 1: Αλήθεια, η υπογραφή είναι αληθινή, ή μουσαντή κι εκείνη;

Ερώτηση 2: Αφού το δήθεν γράμμα απευθύνεται βασικά στον Πρωθυπουργό, πώς έφτασε στα χέρια σου Barba Ben μας;

Ρίξε τους κι άλλο δούλεμα! Τους αρέσει!

Ο φαταούλας - Επ. 3ο: Τύχη βουνο!

2007-10-21T20:08:00.000+03:00

Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο, ο Αντρέας συνειδητοποίησε κάτι πολύ σημαντικό: δεν ήξερε πώς θα πήγαινε στη 'Θάνος'. Για την ακρίβεια, δεν ήξερε ούτε καν που βρισκόταν η εταιρεία. Βέβαια υπήρχαν πολλοί τρόποι για να το μάθει στη συνέχεια, αφού ήταν αποφασισμένος να μαζέψει όσες το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για τη μελλοντική του - όπως υπολόγιζε - δουλειά, το θέμα όμως ήταν αν αυτό είχε κάνει καλή ή κακή εντύπωση στην κ. Θάνου, εκτός αν απλά δεν το είχε προσέξει ούτε εκείνη...

Βέβαια η κ. Θάνου, είχε προσέξει ότι ο Αντρέας δεν τη ρώτησε για το που βρισκόταν η εταιρεία, αλλά δεν έδωσε πολλή σημασία. Έτσι κι αλλιώς, είχε πολύ σοβαρότερα προβλήματα να λύσει, καθώς ο κτηνίατρος που εργαζόταν μέχρι τότε στη Θάνος Μεταφορική, είχε παραιτηθεί 'για προσωπικούς λόγους' τρεις μέρες νωρίτερα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να φορτωθούν τα ζώα στα φορτηγά της εταιρείας, και οι κτηνοτρόφοι να διαμαρτύρονται και να απειλούν θεούς και δαίμονες. Το σίγουρο ήταν ότι όποιος και να αναλάμβανε τη θέση του ελεγκτή κτηνιάτρου θα είχε πολλές υπερωρίες να κάνει μέχρι να επανέλθουν τα πράγματα στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς.

Ο Αντρέας φυσικά δεν είχε ιδέα για όλα όσα συνέβαιναν στο μελλοντικό του εργοδότη. Βέβαια το ίδιο απόγευμα, είχε ήδη ξεκινήσει να ρωτάει φίλους και συμφοιτητές σχετικά με την Θάνος Μεταφορική, αλλά καθώς προσπαθούσε να μην κινήσει το ενδιαφέρον τυχόν ανταγωνιστών - θυμάστε ότι δεν ήταν ο μόνος άνεργος πτυχιούχος του Κτηνοτροφικού Τμήματος - οι πλάγιες ερωτήσεις που έκανε δεν θα μπορούσαν να του δώσουν τις πληροφορίες που ζητούσε. Βέβαια κατάφερε να μάθει ότι η Θάνος Μεταφορική ήταν μια μεσαία μεταφορική εταιρεία που ξεκίνησε να λειτουργεί μόλις πριν μερικά χρόνια και ότι κατά βάση τα φορτηγά της μετέφεραν ζώα - σφαγμένα και ζωντανά - όπως και οι περισσότερες μεταφορικές εταιρείες αντίστοιχου μεγέθους. Εκείνο που του έκανε εντύπωση ήταν ότι το όνομα Θάνος Μεταφορική, ήταν παραπλανητικό, καθώς δεν υπήρχε κανένας κ. Θάνος ιδιοκτήτης της μεταφορικής. Υπήρχε δηλαδή κάποιος κ. Θάνος, κτηνοτρόφος στο επάγγελμα, μέχρι πριν λίγα χρόνια, αλλά είχε αποδημήσει από το μάταιο αυτό κόσμο και είχε αφήσει όλη του την περιουσία στην αγαπημένη του σύζυγο, την κ. Θάνου με την οποία είχε μιλήσει ο Αντρέας στο τηλέφωνο. Καθώς όμως εκείνη δεν είχε καμία όρεξη να μπλέξει με τις αγελάδες και τις μύξες τους (έτσι έλεγε σε όποιον τη ρωτούσε) πούλησε όλες τις αγελάδες και τις εγκαταστάσεις και αποφάσισε να ασχοληθεί με τις μεταφορές. Απ' όσο θυμόταν, ο συχωρεμένος όχι μόνο πλήρωνε αδρά για κάθε μεταφορά, αλλά παρακαλούσε κι από πάνω για να μπει σε σειρά προτεραιότητας.

Είχε ξεκινήσει με ένα φορτηγό ψυγείο η κ. Θάνου αλλά οι γνωριμίες της με τους πρώην συναδέλφους του συχωρεμένου, της είχαν φέρει τόση πελατεία, που σύντομα το ένα φορτηγό έγινε δύο και τα δύο τέσσερα και μάλιστα τελευταία, απ' όσο ακουγόταν, συζητούσε να αγοράσει άλλα δύο.

Ο Αντρέας μέσα σε όλα αυτά δε μπορούσε να βρει κάτι που να του δίνει κάποιο πλεονέκτημα που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει στο δεύτερο γύρο. Βέβαια, το γεγονός ότι η κ. Θάνου είχε μια μικρή σχέση με τις αγελάδες και δεν ήταν κάποια που απλά αποφάσισε να ασχοληθεί με τις μεταφορές, ήταν ένα θετικό στοιχείο, αλλά όχι κάτι που θα έδινε το πλεονέκτημα σε εκείνον ώστε να κάνει επίδειξη των γνώσεών του.

Το απόγευμα της Παρασκευής, της προηγούμενης μέρας από τη συνέντευξη στη Θάνος Μεταφορική - και μη σας κάνει εντύπωση το Σάββατο γιατί οι μεταφορικές στην Κάτω Ραχούλα λειτουργούν έξι μέρες την εβδομάδα και μερικές και επτά - το είχε πάρει απόφαση ότι δεν θα είχε κάποιο καλό χαρτί στα χέρια του πηγαίνοντας στη συνέντευξη. Βέβαια θα χρησιμοποιούσε όσο μπορούσε καλύτερα τις πληροφορίες που είχε συγκεντρώσει, απλά και μόνο για να δείξει ότι η δουλειά τον ενδιέφερε και ότι ήταν σοβαρός επαγγελματίας, αλλά μέχρι εκεί.

Εκείνο λοιπόν το απόγευμα, ο Αντρέας είχε κανονίσει να βγει για καφέ με έναν παλιό συμφοιτητή του από το Κτηνιατρικό Τμήμα που είχε καιρό να δει. Το είχε σαν αρχή να διατηρεί τις επαφές με τους συμφοιτητές του. Ως συνήθως, ο Αντρέας είχε φτάσει 20 περίπου λεπτά πριν από την ώρα που είχε κανονίσει να συναντηθεί με τον παλιό του συμφοιτητή και αποφάσισε να καθίσει και να τον περιμένει.

Συνήθως, αυτό που έκανε για να περνάει η ώρα, ήταν να παρατηρεί τα αδέσποτα σκυλιά που περιφέρονταν στην πλατεία Φιλίας - όπου βρισκόταν το καφενείο 'Εσπερία', το αγαπημένο του Αντρέα - και να προσπαθεί να καταλάβει ποια από αυτά ήταν άρρωστα και ποια υγιή. Έτσι και εκείνο το απόγευμα είχε επιδοθεί στην 'μακροσκοπική διάγνωση΄όπως την αποκακλούσε.

Είχε ήδη περάσει ένα δεκάλεπτο από την ώρα που είχε καθίσει στην Έσπερία', όταν από το διπλανό τραπέζι που καθόταν ένα ζευγάρι, άκουσε ένα όνομα που του τράβηξε την προσοχή: Θάνου.

- 'Ρε συ Δημήτρη, σίγουρα δε μπορείς να πας σ΄συτή τη Θάνου και να της πεις ότι ανακαλείς την παραίτησή σου;'
- 'Δε γίνεται πια ρε μωράκι μου, αφού έχει βάλει αγγελία ήδη για να βρει αντικαταστάτη. Άσε που δε θέλω και να ξαναγυρίσω εκεί, αφού τα είπαμε.'
- 'Και τι θα κάνεις από δουλειά ρε Δημήτρη; Μήπως βλέπεις να ζητάνε παντού κτηνιάτρους; Ή μήπως θα ανοίξεις δικό σου ιατρείο;'
- 'Είναι κι αυτό μια ιδέα μωρό μου', προσπάθησε να την καλοπιάσει ο Δημήτρης. 'Τόσο καιρό στη δουλειά, έχω κάνει κάποιες γνωριμίες, μπορώ να ανοίξω το δικό μου ιατρείο. Θα είναι δύσκολα στην αρχή, αλλά μπορώ να τα καταφέρω. Στο κάτω-κάτω, καλύτερα με δικό μου ιατρείο και χαμηλότερο εισόδημα, παρά στη Θάνου με μεγαλύτερο εισόδημα και να παίζω κάθε μέρα το πτυχίο μου κορώνα-γράμματα.'

Δυστυχώς δεν πρόλαβε να ακούσει περισσότερα ο Αντρέας καθώς ο Δημήτρης μετά την τελευταία κουβέντα φώναξε το σερβιτόρο, πλήρωσε και έφυγαν. Πάντως και τα λίγα που άκουσε ήταν αρκετά. Ήταν φανερό ότι κάτι δεν ήταν ακριβώς νόμιμο με τα δρομολόγια της Θάνου. 'Αυτό θα πεί τύχη!' σκέφτηκε ο Αντρέας. 'Όχι μόνο κάθεσαι στο διπλανό τραπέζι με τον προκάτοχό σου, αλλά να σου δίνει και το καλύτερο χαρτί για να τρυπώσεις στη δουλειά'.

Αυτά σκεφτόταν ο Αντρέας καθώς έφτανε ο πρώην συμφοιτητής του. Έστω και την τελευταία στιγμή, η τύχη του είχε αρχίσει να πηγαίνει προς το καλύτερο. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε...

Μια θαμπή γαλάζια κουκίδα

2007-10-11T01:27:00.001+03:00

Δεν συνηθίζω να τοποθετώ στο ιστολόγιο αυτό κείμενα αμετάφραστα. Το κείμενο όμως που ακολουθεί, είναι τόσο δυνατό, που ακόμα και η καλύτερη μετάφραση, θα του στερούσε μεγάλο μέρος των εκπληκτικών νοημάτων που συμπυκνώνονται σε 3 - όλες κι όλες - παραγράφους.

Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με πολλά που έχει πει ο Carl Sagan, ο εξαίρετος αυτός αστροφυσικός που με τη σειρά Cosmos έφερε τη γνώση μας για τον κόσμο μας - και όχι μόνο για το διάστημα - πιο κοντά στο ευρύ κοινό. Τα λόγια όμως που ακολουθούν είναι από τα λίγα που αξίζει κανείς να τα διαβάσει και να τα ξαναδιαβάσει, να τα αποστηθίσει και να τα μοιράζεται με άλλους.

Σε ευχαριστούμε Carl Sagan!

That’s here. That’s home. That’s us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every “superstar,” every “supreme leader,” every saint and sinner in the history of our species lived there — on a mote of dust suspended in a sunbeam.

The Earth is a very small stage in a vast cosmic arena. Think of the rivers of blood spilled by all those generals and emperors, so that, in glory and triumph, they could become the momentary masters of a fraction of a dot. Think of the endless cruelties visited by the inhabitants of one corner of this pixel on the scarcely distinguishable inhabitants of some other corner, how frequent their misunderstandings, how eager they are to kill one another, how fervent their hatreds. Our posturings, our imagined self-importance, the delusion that we have some privileged position in the Universe, are challenged by this point of pale light.

Our planet is a lonely speck in the great enveloping cosmic dark. In our obscurity, in all this vastness, there is no hint that help will come from elsewhere to save us from ourselves. The Earth is the only world known so far to harbor life. There is nowhere else, at least in the near future, to which our species could migrate. Visit, yes. Settle, not yet. Like it or not, for the moment the Earth is where we make our stand. It has been said that astronomy is a humbling and character building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the pale blue dot, the only home we’ve ever known.

Επανίδρυση λαού (λέμε τώρα...)

2007-10-10T23:47:00.000+03:00

Σε κάποια από τις καλοκαιρινές εκπομπές του ο Λάκης Λαζόπουλος είχε πει ότι 'δεν χρειαζόμαστε επανίδρυση του κράτους, χρειαζόμαστε επανίδρυση λαού'.

Παρά το ότι δεν διαφωνώ με την 'επανίδρυση λαού' του Λαζόπουλου, έχω να παρατηρήσω ότι κάτι τέτοιο δεν θα ήταν ουτοπικό, αν υπήρχαν άνθρωποι σ' αυτή τη χώρα (ίσως έχουν μείνει λίγοι, ξεχασμένοι πάνω σε κανένα κατσάβραχο) και όχι μόνο.

Δυστυχώς, το ανθρώπινο είδος χρειάζεται επανίδρυση ανθρωπιάς πρώτα, πριν περάσει σε άλλες επανιδρύσεις (λαού, κομμάτων, κρατών, κ.λπ.).

Δυστυχώς για εμάς τους ανθρώπους, έχουμε ξεχάσει αυτό που οι πρόγονοί μας είχαν κάνει τρόπο ζωής, ώστε να καταφέρουν για να επιβιώσουν, εδώ και 10.000 χρόνια: να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο. Και δεν εννοώ να νοιαστούμε περιστασιακά, όπως με τους σεισμούς, το τσουνάμι ή τις πυρκαγιές. Εννοώ να νοιαζόμαστε για τους άλλους ανθρώπους μόνιμα, ανεξάρτητα απο το αν ζουν στην ίδια γειτονιά, πόλη ή χώρα, ή αν πιστεύουν στον ίδιο Θεό, ή αν είναι του ίδιου χρώματος επιδερμίδας με εμάς. Και κυρίως να νοιαζόμαστε για τους άλλους ανθρώπους ανεξάρτητα από το αν αυτό μπορεί σε μια δεδομένη στιγμή να είναι εναντίον του - οικονομικού, συνήθως - συμφέροντός μας.

Κακά τα ψέμματα, αν ακούσουμε από το διπλανό διαμέρισμα να φωνάζει ο γείτονάς μας: 'βοήθεια, κλέφτες' η μηχανική πλέον αντίδρασή μας, θα είναι να διπλοκλειδώσουμε την πόρτα και τα παράθυρα, να δούμε αν χωράει να περάσει κανένας από τις χαραμάδες, και αφού αφουγκραστούμε για να διαπιστώσουμε ότι ο κλέφτης δεν είναι πια στο διαμέρισμα του γείτονα, τότε θα πάρουμε τηλέφωνο με τρεμάμενα χέρια την αστυνομία για να δηλώσουμε το περιστατικό - πολλοί μάλιστα από εμάς θα ενεργοποιήσουν και την απόκρυψη καλούντος αριθμού (αν δεν την έχουν μόνιμα ενεργοποιημένη) και θα δώσουν και ψεύτικο όνομα στο όργανο που καταγράφει την καταγγελία, για να μη μπλέξουν. Και αυτό είναι το ελαχιστότερο παράδειγμα αδιαφορίας για το συνάνθρωπό μας.

Άλλο παράδειγμα: Σχεδόν όλοι μας θα έχετε παρακολουθήσει μια από τις εκπομπές του Ν. Ευαγγελάτου με τον τίτλο 'Αποκαλύψεις'. Όλοι έχουμε σιχαθεί και εξοργιστεί με όλους αυτούς τους απίστευτους τύπους, που σε βάρος της υγείας των συνανθρώπων τους (ή έστω θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία ή τη σωματική ακεραιότητα των συνανθρώπων τους) πλουτίζουν, ή έστω κερδίζουν περισσότερα, από όσα θα κέρδιζαν αν ακολουθούσαν τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας. Και όμως, ο Χ ιδιοκτήτης πιτσαρίας που χρησιμοποιεί συστηματικά στο κατάστημά του τυριά που έχουν λήξει εδώ και μήνες, σιχαίνεται και εξοργίζεται παρακολουθώντας τον ιδιοκτήτη της Ψ στρωματοποιίας να χρησιμοποιεί τα κάθε είδους και προέλευσης σκουπίδια για να παραγεμίζει τα στρώματα που κατασκευάζει. Τι κι αν αυτός κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα; Αρκεί που αυτόν δεν τον έχουν ακόμα ανακαλύψει!

Θα μπορούσε να πεις κανείς ότι κανένας από αυτούς τους δύο νοιάζεται για τους συνανθρώπους του; Θα μπορούσε κανένας από μας, στ' αλήθεια να πει ότι νοιάζεται για τους συνανθρώπους του; Δυστυχώς, δε νομίζω.

Θέλετε να το πάμε ακόμα πιο πέρα; Αν υποθέσουμε ότι ο Ευαγγελάτος καλούσε και το μεν ιδιοκτήτη πιτσαρίας και τον δε ιδιοκτήτη στρωματοποιίας να απολογηθούν ενώπιον του τηλεοπτικού κοινού για τη συμπεριφορά τους, δεν υποψιαζόμαστε τι θα ακούγαμε; Ελάτε τώρα...

α) Δεν είναι έτσι τα πράγματα, αλλά αλλιώς, με παρεξηγήσατε. (ναι καλά...)
β) Μα εμένα βλέπετε; Όλοι αυτό κάνουν. (ναι, μεγάλε, κάτι καταλάβαμε...)
γ) Λέτε για μένα; Δε βλέπετε τον Ψ (ή τον Χ) που κάνει τα ίδια και χειρότερα; (τον βλέπουμε κι αυτόν, αλλά βλέπουμε κι εσένα.. τι να κάνουμε;)

Ούτε συγνώμη θα ζητήσει κανείς, ούτε τίποτα. Το μόνο που θα τον νοιάζει θα είναι ότι θα κλείσει το κατάστημά του και θα πρέπει να ψάχνει από την επόμενη μέρα για δουλειά. Και από πάνω θα φταίει ο Ευαγγελάτος (και ο κάθε Ευαγγελάτος) που έχωσε τη μύτη του εκεί που δεν το σπέρνουν, και όχι ο ίδιος, που εγκληματούσε καθημερινά σε βάρος των συνανθρώπων του.

Που θέλω να καταλήξω;

Γκρινιάζουμε για τους πολιτικούς μας (και εγώ μαζί με όλους). Τους βρίζουμε. Τους κατηγορούμε. Και ας μην κρυβόμαστε, έχουμε δίκιο. Και αυτοί τι κάνουν; Μα, τίποτα άλλο από τα παραπάνω α ή β ή γ. Κάνουν δηλαδή, αυτό που κάνουμε ΟΛΟΙ μας. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Και πώς θα μπορούσαν άλλωστε; Δεν θα τους εκλέγαμε να μας αντιπροσωπεύουν, αν δεν ήταν ίδιοι με εμάς!

Μόνο που με τους πολιτικούς υπάρχει μια μικρή διαφορά: Το κόμμα. Η στάνη δηλαδή. Και κάθε πολιτικός, είτε αρχηγός, είτε βουλευτής, είτε πολιτευτής απλός, έχει σε κάθε στάνη, τα δικά του πρόβατα, που ταυτόχρονα, ανήκουν και στη στάνη. Έτσι τόσο τα δικά του πρόβατα, όσο και τα υπόλοιπα πρόβατα της στάνης, θα τον υποστηρίξουν με έναν από τους παραπάνω (α, β ή γ) τρόπους.

Θυμάμαι καμιά φορά τη ρήση (δεν θυμάμαι ποιου): "κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν". Ίσως από τις πιο σοφές κουβέντες της εποχής μας!

Ο φαταούλας - Επ. 2ο: Ζητείται κτηνίατρος

2007-10-07T09:53:00.000+03:00

Είπαμε λοιπόν, ότι οι περισσότεροι κάτοικοι της Κάτω Ραχούλας, δεν είναι πλούσιοι. Το αντίθετο μάλιστα. Οι περισσότεροι μοχθούν καθημερινά - ο καθένας στη δουλειά του - για να μπορέσουν να βγάλουν τα προς το ζειν. Και όπως συμβαίνει σε όλες τις φτωχές πόλεις και χωριά, οι νέοι άνθρωποι είναι αυτοί που δυσκολεύονται περισσότερο να βρουν μια δουλειά.

Όπως λοιπόν και οι περισσότεροι νέοι της Κάτω Ραχούλας, έτσι και ο Αντρέας Ευγενικός, που μόλις είχε πάρει το δίπλωμα του κτηνιάτρου από την επαγγελματική σχολή της Κάτω Ραχούλας, εκείνη την Πέμπτη έψαχνε τις αγγελίες των εφημερίδων της Κάτω Ραχούλας για δουλειά. Είχε ήδη ξεκοκαλίσει τις αγγελίες από την 'Ειδησεογραφική' και τη 'Μεσημεριανή' και τώρα κοίταζε τις αγγελίες στα 'Νέα της Κάτω Ραχούλας', θέσεις κτηνιάτρων όμως πουθενά.

Η αλήθεια είναι ότι το είχε μισομετανιώσει που τελείωσε το τμήμα της Κτηνιατρικής. Υπήρχαν ήδη αρκετοί κτηνίατροι στην Κάτω Ραχούλα, ίσως και περισσότεροι από όσους χωρούσαν σε μια μικρή επαρχιακή κομώπολη. Πολλοί από αυτούς είχαν παρατήσει την κτηνιατρική και είτε ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία, είτε έγιναν υπάλληλοι στο Δήμο. Παρ' όλα αυτά - και ενώ έψαχνε 6 μήνες τώρα για δουλειά - ο Αντρέας δεν ήθελε να το πάρει απόφαση ότι τον περίμενε η ίδια τύχη με πολλούς ακόμα συμμαθητές του στη Σχολή, γι' αυτό και προσπαθούσε να βρει έστω και μια θέση βοηθού κτηνιάτρου ώστε να μπορέσει να βγάζει τα έξοδά του.

Δεν ήταν από καμιά πλούσια οικογένεια της Κάτω Ραχούλας ο Αντρέας. Βέβαια ο πατέρας του, είχε μια σχετική οικονομική άνεση, όχι όμως τόση ώστε να τον βοηθήσει να ανοίξει το δικό του ιατρείο, όπως έκαναν οι πατεράδες των περισσότερο ευκατάστατων οικογενειών. Ακόμα όμως και να είχε την οικονομική άνεση, δεν είχε τόσες γνωριμίες ώστε να συντηρηθεί ένα κτηνιατρείο. Έτσι, το να βρει μια δουλειά που να του εξασφαλίζει έστω τα προσωπικά του έξοδα, θα ήταν μια καλή αρχή.

Είχαν μείνει λίγες αγγελίες στα 'Νέα της Κάτω Ραχούλας' που δεν είχε διαβάσει και είχε αρχίσει να σκέφτεται ότι ακόμα και να τις διάβαζε, δεν υπήρχε περίπτωση να υπήρχε ανάμεσά τους έστω και μία που να ζητείται βοηθός κτηνιάτρου, όταν η ματιά του έπεσε σε μια αγγελία λίγο πιο κάτω από το σημείο που διάβαζε, με τη μαγική λέξη 'Απόφοιτος Κτηνιατρικού Τμήματος'. Ξεκίνησε να διαβάζει: «Απόφοιτος Κτηνιατρικού Τμήματος της Επαγγελματικής Σχολής Κάτω Ραχούλας ή άλλης αντίστοιχης σχολής της Εσπερίας, ζητείται από μεταφορική εταιρεία. Πληροφορίες: Τηλ. 890090»

Είχε ακούσει ότι οι μεγάλες μεταφορικές εταιρείες που μετέφεραν κρέατα ή και ζωντανά μοσχάρια, προσλάμβαναν κτηνιάτρους για να ελέγχουν τα πιστοποιητικά που συνόδευαν τα τιμολόγια των σφαγείων ή των κτηνοτρόφων ότι τα ζώα - σφαγμένα ή ζωντανά - ήταν καθ' όλα υγιή και ότι η μεταφορά τους δεν θα προκαλούσε κίνδυνο στην υγεία των κατοίκων της Κάτω Ραχούλας. Οι μικρότερες μεταφορικές είχαν διαφορετικό σύστημα: συνήθως συνεργάζονταν με κάποιον κτηνίατρο που είχε δικό του ιατρείο.

Η δουλειά σίγουρα δεν ήταν αυτή που ήθελε ο Αντρέας να ξεκινήσει την καριέρα του ως κτηνίατρος. Όμως, η μεταφορική ήταν προφανώς μεγάλη, άρα και ο μισθός που θα έπαιρνε θα ήταν αρκετά μεγαλύτερος από το μέσο μισθό του βοηθού σε ένα κτηνιατρείο. Με αυτές τις σκέψεις, πήγε προς το τηλέφωνο και ξεκίνησε να σχηματίζει τον αριθμό στο καντράν: 8 9 0 0 9 0.

Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής απάντησε μια γυναικεία φωνή:
- 'Θάνος Μεταφορική, καλημέρα σας'
- 'Καλημέρα σας', άρχισε ο Αντρέας. 'Θα ήθελα να μιλήσω με το υπεύθυνο προσωπικού για μια αγγελία που έχετε στα Νέα της Κάτω Ραχούλας'
- 'Περιμένετε παρακαλώ' τον έκοψε εκείνη και τον έβαλε στην αναμονή.

Η μουσική της αναμονής ήταν κάτι πολύ εκνευριστικό. Εκτός του ότι την είχε ακούσει εκατοντάδες φορές, ήταν και πολύ σύντομη. Πάντα είχε την απορία ποιος ηλίθιος σκέφτηκε να βάλουν την ίδια μουσική σε χιλιάδες τηλεφωνικά κέντρα και ακόμα γιατί τέλος πάντων δεν την άλλαζαν μετά από κάποιο διάστημα.

Είχε ήδη ακούσει τη μελωδία 4 φορές όταν επιτέλους μια άλλη γυναικεία φωνή απάντησε από την άλλη άκρη:
- 'Καλημέρα σας, τηλεφωνείτε για την αγγελία;'
- 'Μάλιστα, αυτή που ζητάτε Απόφοιτο του Κτηνιατρικού Τμήματος', διευκρίνισε ο Αντρέας.
- 'Α, ναι! Πώς λέγεστε;'
- 'Ευγενικός. Αντρέας Ευγενικός. Με ποια κυρία μιλάω;'
- 'Λέγομαι Θάνου'.
Ο Αντρέας άρχισε να κάνει υποθέσεις. Η φωνή που ήταν στην άλλη γραμμή δεν ήταν νεανική. Άρα, η φωνή που ήταν στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής θα ήταν είτε η αδελφή είτε η σύζυγος του ιδιοκτήτη. Έπρεπε να της κάνει καλή εντύπωση.
- 'Κυρία Θάνου, είμαι πτυχιούχος του Κτηνιατρικού Τμήματος και θα ήθελα να συνεργαστώ με την εταιρεία σας', είπε.
- 'Πότε μπορείτε να περάσετε να σας δω;' ρώτησε εκείνη.
Ο Αντρέας ήξερε ότι δεν θα είχε πολλές ευκαιρίες. Αλλά από την άλλη, δεν ήθελε να ακούγεται και απελπισμένος. Οι απελπισμένοι κάνουν πάντα κακή εντύπωση και κατά κανόνα είναι κακοπληρωμένοι. Έπρεπε να προσέξει πολύ την επόμενη απάντησή του.
- 'Χμμμ. Να πούμε μεθαύριο κατά τις 11 το πρωί;'
- 'Ναι, δε βλέπω να έχω κάτι εκείνη την ώρα. Οπότε το κλείνουμε για μεθαύριο στις 11.'
- 'Πολύ καλά, το σημειώνω κι εγώ. Οπότε σας καλημερίζω και τα λέμε πλέον από κοντά μεθαύριο'.
- 'Βεβαίως, καλημέρα σας κ. Ευγενικέ' του είπε και έκλεισε.

Ο Αντρέας ήξερε ότι είχε κερδίσει τον πρώτο γύρο, που ήταν σημαντικός, αλλά όχι ο σημαντικότερος. Αν ήθελε να μπει στο παιχνίδι έπρεπε να κερδίσει και τον επόμενο γύρο που ήταν σε δύο μέρες. Και θα έκανε τα πάντα γι' αυτό.

Δώστε και σώστε!

2007-10-07T09:10:00.000+03:00

Διάβασα σήμερα ότι το Ταμείο Αρωγής Πυροπλήκτων συγκέντρωσε μέχρι σήμερα 151.000.000 Ευρώ από δωρεές 88.000 πολιτών και επιχειρήσεων (περίπου 2.000 Ευρώ ο καθένας). Η είδηση συνεχίζει ότι για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων σπιτιών στις πυρκαγιές της Πελοποννήσου και της Εύβοιας θα διατεθούν 100.000.000 και τα υπόλοιπα θα διατεθούν στους σεισμόπληκτους.

Για μισό λεπτό... Ποιούς σεισμόπληκτους; Αυτούς του 1999; Δηλαδή εδώ και 8 χρόνια το Ελληνικό Δημόσιο, δεν κατόρθωσε να βρει 51.000.000 Ευρώ για να αποκαταστήσει αυτούς τους ανθρώπους, και περίμενε μια άλλη καταστροφή για να μαζέψει ότι μπορεί από τους φορολογούμενους, ώστε να ξαναέχουν οι άνθρωποι αυτοί μέρος να μείνουν;

Έχω και μια άλλη απορία: Με ποια αρμοδιότητα το Ταμείο Αρωγής Πυροπλήκτων θα διαθέσει χρήματα για τους σεισμόπληκτους; Επιπλέον, το καθήκον της Πολιτείας απέναντι στους πυρόπληκτους είναι μόνο να ξαναχτίσει τα σπίτια τους; Γιατί εγώ ξέρω ότι χάθηκαν και χωράφια και κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις για τα οποία το συγκεκριμένο Ταμείο, δε θα διαθέσει ούτε ένα Ευρώ. Αυτοί δηλαδή οι αγρότες και κτηνοτρόφοι, δεν είναι πυρόπληκτοι;

Κάτι καμμένο μυρίζει σ' αυτήν τη δήλωση του κ. Μολυβιάτη... και δεν είναι τα δέντρα της Πελοποννήσου και της Εύβοιας...

Μια μετάφραση των θέσεων του Barba Ben

2007-10-04T04:37:00.000+03:00

Ο γνωστός μάγειρας Barba Ben, δημοσίευσε προχθές στο ιστολόγιό του, τον σπαρταριστό 20λογο του υποψήφιου πρωθυπουργού με πρώιμο σύνδρομο στέρησης εξουσίας. Τον ονόμασε "θέσεις", τον έντυσε με ωραία λόγια και μεγάλα και τον σέρβιρε στα πράσινα πρόβατα (και όχι μόνο) να βοσκήσουν.

Μόνο που υπάρχουν και μερικοί πολίτες σ' αυτή τη χώρα που δεν είναι πρόβατα, και ξέρουν να διαβάζουν κάτω από τις γραμμές. Έτσι λοιπόν μια πρόχειρη μετάφραση των "θέσεων" Barba Ben είναι η παρακάτω:

1. Θέλουμε να φαινόμαστε αριστεροί, γιατί αυτή είναι η τάση της κοινωνίας σήμερα. Αύριο βλέπουμε...

2. Θέλουμε να φαινόμαστε προοδευτικοί, για να τσιμπήσουμε ψήφους από τους φτωχούς αυτής της χώρας. Είναι οι περισσότεροι.

3. Θέλουμε να φαινόμαστε εκσυγχρονιστές, για να τσιμπήσουμε ψήφους από τη νεολαία και τους bloggers.

4. Θέλουμε μαζί μας όλους όσους έχουν απογοητευτεί από την πολιτική, τάζοντας τα γνωστά αναμασήματα του παρελθόντος: δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία.

5. Θέλουμε να κυβερνήσουμε τη χώρα, γι΄ αυτό βάζουμε στο αγκίστρι μας τα γνωστά και δοκιμασμένα δολώματα: αποκέντρωση, αξιοπιστία, διαφάνεια, εξυπηρέτηση του πολίτη.

6. Θέλουμε μαζί μας και τους πατριώτες του Λα.Ο.Σ. που έχουν ρεύμα αυτή την εποχή, γι' αυτό θα το παίξουμε και μεις πατριώτες.

7. Δεν θέλουμε Γιωργάκη Παπανδρέου. Αυτόν προτιμάμε να τον ξεχάσουμε σα να μην υπήρξε ποτέ.

8. Γνωστά και δοκιμασμένα δολώματα μέρος 2ο: ισονομία, ισοπολιτεία και κράτος δικαίου.

9. Θέλουμε ψήφους και από την επαρχία (παλιά τη λέγαμε περιφέρεια, ελπίζω να μην το προσέξουν), γι' αυτό και τάζουμε πάλι ότι θα προσέξουμε τους κατοίκους των νησιών και των απομακρυσμένων περιοχών.

10. Θέλουμε ψήφους και από τους νεογιάπηδες γι' αυτό δηλώνουμε και Ευρωπαϊκό προσανατολισμό.

(Να δω πώς θα βολέψετε όλο αυτό τον αχταρμά σε ένα κόμμα... κι ακόμα είμαστε στη μέση)

11. Θέλουμε ψήφους και από τους χαμηλοσυνταξιούχους και τους κοινωνικά αδύνατους και από αυτούς δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Γι' αυτό θα (ξανα)επιδείξουμε τον καλό κοινωνικό μας χαρακτήρα κι όποιος τσιμπήσει, τσίμπησε.

12. Θέλουμε ψήφους και από τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Έτσι κι αλλιώς του άλλους, τους μεγάλους, ή τους έχεις ή δεν τους έχεις, γι΄αυτό και τάζουμε υψηλή ανάπτυξη με έμφαση στις νέες τεχνολογίες.

13. Θέλουμε και τις ψήφους των οικολόγων (1% δεν πήραν αυτοί;) γι' αυτό και το παίζουμε ευαισθητοποιημένοι με το περιβάλλον.

14. Θέλουμε και τις ψήφους των συνδικαλιστών (μην ξεχνάμε και τις ρίζες μας). Θα τάξουμε λοιπόν ότι θέλουν να τους τάξουμε. Ε, τώρα αν δεν τα υλοποιήσουμε, δεν πειράζει!

15. Θέλουμε και τις ψήφους των πιτσιρικάδων. (Αυτοί μπορεί να μην ψήφισαν σε αυτές τις εκλογές, αλλά σε 3-4 χρόνια που θα ξαναγίνουν εκλογές θα τους έχουμε καβατζωμένους). Γι' αυτό και τους τάζουμε ότι θα κάνουμε την Παιδεία όπως την θέλουν. (ρε σεις, τη σύνταξη στον αιώνιο φοιτητή ξεχάσαμε!)

16. Θέλουμε και τις ψήφους από τους οπαδούς του ΠαΣοΚ που αυτές τις εκλογές δεν ψήφισαν ΠαΣοΚ. (Αυτούς θα ξεχάσουμε;) Σ' αυτούς υποσχόμαστε διαφανείς κομματικές διαδικασίες και δυνατότητα εξέλιξης στο κόμμα.

17. Θέλουμε και τους παλαιοπαπανδρεικούς. Λίγη συγκίνιση και ένα ψεύτικο δάκρυ μας για τον Α. Παπανδρέου δεν έβλαψε ποτέ κανένα (εδώ ο Γιωργάκης έγινε αρχηγός μόνο με το όνομα... εγώ δεν θα γίνω;)

18. Θέλουμε τις ψήφους όλων των παραπάνω και για να τις σιγουρέψουμε - όσο γίνεται - θα τάξουμε ότι θα ακούμε την κοινωνία και θα προσαρμοζόμαστε ανάλογα (γνωστή η συνταγή: παροχές πριν το τέλος της τετραετίας, για να μας ξαναψηφίσουν τα ζώα)

19. Τι λέγαμε στο 1; Α, ναι! Για τους αριστερούς! Ρε συ... αυτοί είναι μπουμπούνες, μάλλον δεν θα το κατάλαβαν... Ας τους τα ξαναπούμε πιο ωμά (και ας ελπίσουμε ότι θα καταλάβουν).

20. Θέλουμε να γίνουμε κυβέρνηση το καταλαβαίνετε; θα κάνουμε τα πάντα γι' αυτό! Θα φιλήσουμε μέχρι κατουρημένες ποδιές! Φέρτε μας να φιλήσουμε κατουρημένες ποδιές! (αχ, αυτός ο Ψαθάς! Επίκαιρος είναι ακόμα και σήμερα, και ας έχουν περάσει και 50 χρόνια από τότε που έγραψε το έργο*)!

*Δημήτρη Ψαθά: «Ο Αχόρταγος» (πριν την αυλαία)

Ο Φαταούλας - Επ. 1ο: Η Κάτω Ραχούλα

2007-09-30T13:44:00.000+03:00

Στο νοτιοδυτικό μέρος της Εσπερίας, και συγκεκριμένα στο νομό Βαλκανικής, βρίσκεται η Κάτω Ραχούλα, μια μικρή παραλιακή κωμόπολη με λίγους κάτοικους, αλλά μεγάλη ιστορία. Αυτή η κωμόπολη - ή καλύτερα μεγάλο χωριό - είναι το φόντο της ιστορίας μας. Μιας ιστορίας που είναι τόσο αληθινή όσο και η Κάτω Ραχούλα.

Η Κάτω Ραχούλα ιδρύθηκε πολύ παλιά, πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια, από διάφορες φυλές που μετανάστευσαν από βουνά και πεδιάδες που βρίσκονται έξω από τα σύνορα της σημερινής Εσπερίας. Αυτές οι φυλές κατέλαβαν από μια μικρή περιοχή στο μέρος που βρίσκεται σήμερα η Κάτω Ραχούλα: οι Μινωίτες στα νότια, οι Αχαιοί βορειότερα, άλλες μικρότερες φυλές ακόμα βορειότερα, και τέλος οι Μακεδόνες στο βορειότερο μέρος. Ανατολικά, σε τρία μικρά νησιά εγκαταστάθηκαν οι Αιγαιίτες και δυτικά άλλες μικρότερες φυλές. Όπως είναι φυσικό, σε μια τόσο μικρή και άγονη περιοχή γεμάτη βουνά (από τα οποία πήρε και το όνομά της) οι φυλές αυτές ασφυκτιούσαν, και δεν ήταν σπάνιοι οι τοπικοί πόλεμοι μεταξύ των φυλών, που γίνονταν για την επικράτηση σε συγκεκριμένα σημεία της Κάτω Ραχούλας όπου βρίσκονταν και τα καλύτερα βοσκοτόπια ή τα πιο εμπορικά περάσματα.

Πολλοί από τους πολέμους εκείνους, κράτησαν χρόνια και είχαν πολλούς νεκρούς. Πολλές φυλές μάλιστα σχεδόν αφανίστηκαν από τους πολέμους αυτούς. Το περίεργο με τις φυλές που εποίκησαν την Κάτω Ραχούλα, είναι ότι παρά τους συχνούς πολέμους μεταξύ τους, όταν συνέβαινε να υπάρχει εισβολή από κάποια φυλή που δεν κατοικούσε στην περιοχή, ενώνονταν όλες μαζί, ξεχνούσαν τα δήθεν μίση και τα καλά βοσκοτόπια και πολεμούσαν - σχεδόν πάντα με επιτυχία - εναντίον του εισβολέα. Σήμερα, γνωστότερος από αυτούς τους εισβολείς ήταν οι Μήδοι που είχαν έρθει από τα νοτιοδυτικά και που είχαν σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά τους και τους οποίους οι Κατωραχιώτες μετά από σκληρές και πολυετείς μάχες κατάφεραν να απωθήσουν. Πριν όμως από δυο χιλιάδες χρόνια, ένας λαός από τα δυτικά, οι Λατίνοι, κατόρθωσαν να νικήσουν τους Κατωραχιώτες και να καταλάβουν την περιοχή τους.

Πέρασαν τα χρόνια τα παλιά και οι Κατωραχιώτες είχαν συνηθίσει στη δουλεία τους. Βέβαια,στο πέρασμα των χρόνων, μερικοί Κατωραχιώτες κατάφεραν να αναρριχηθούν σε ψηλά αξιώματα των Λατίνων, πολλοί μάλιστα είχαν καταφέρει - σχεδόν άγνωστο πώς - να γίνουν ως και φύλαρχοι των Λατίνων. Μάλιστα από ένα σημείο και μετά, οι γνήσιοι Λατίνοι, ο αρχικος πυρήνας των αρχαίων κατακτητών, εγκατέλειψαν την προσπάθεια να κυριαρχήσουν στην Κάτω Ραχούλα και σε άλλες γειτονικές περιοχές και άφησαν τους Κατωραχιώτες και τους γείτονές τους στην τύχη τους.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μερικά χρόνια αργότερα, παλιότερες και καινούργιες εχθρικές φυλές να αρχίσουν να εκστρατεύουν εναντίον της περιοχής και να καταλαμβάνουν διάφορες περιοχές της Κάτω Ραχούλας. Τελικά η φυλή των Σελτζούκων, πριν από 600 χρόνια κατέλαβε ολόκληρη την Κάτω Ραχούλα και αφάνισε σχεδόν τους Κατωραχιώτες που είχαν απομείνει. Μερικοί Κατωραχιώτες που είχαν την τύχη να διαφύγουν στις περιοχές των παλιών κατακτητών της Κάτω Ραχούλας, των Λατίνων (που τότε είχαν διασπαστεί και αυτοί σε μικρότερες φυλές) κατόρθωσαν με τον καιρό να κινήσουν το ενδιαφέρον ορισμένων αξιωματούχων και να φέρουν την Κάτω Ραχούλα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Έτσι σε μια τελευταία εξέγερση των Κατωραχιωτών, πριν 200 περίπου χρόνια, με την παρέμβαση των προεστών των Φράγκων, των Ρως και των Ίνγκλις - που ήταν εκείνα τα χρόνια οι πιο ισχυρές φυλές της Εσπερίας - η Κάτω Ραχούλα μετά από 2000 σχεδόν χρόνια ξαναήταν ελεύθερη.

Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, η Κάτω Ραχούλα πέρασε πολλά: Μίση, πάθη, πολέμους, φτώχια, διωγμούς, ξενιτιά, όμως οι Κατωραχιώτες δεν το έβαζαν κάτω και συνέχιζαν να ζουν στον άγονο τόπο τους. Τελικά πριν από όχι πολλά χρόνια, η Κάτω Ραχούλα έγινε μέλος της Κοινότητας της Εσπερίας που είχαν ιδρύσει οι πλουσιότερες φυλές της, και δεχόταν πλέον συμμετοχές και από φτωχότερους λαούς, έτσι για το ξεκάρφωμα. Πλέον η Εσπερία, είχε υιοθετήσει το σύστημα των δήμων και ο κάθε φύλαρχος εκλεγόταν από τα μέλη της κάθε φυλής και έτσι η Κάτω Ραχούλα υιοθέτησε κι εκείνη το σύστημα αυτό.

Πρώτος Δήμαρχος με το νέο σύστημα ήταν ο Κωνσταντής Καραμάνος, του οποίου το όνομα θύμιζε έντονα την περίοδο που η Κάτω Ραχούλα ήταν κάτω από την κυριαρχία των Σελτζούκων. Μετά από λίγα χρόνια και αφού ο Κωνσταντής Καραμάνος αδυνατούσε να διοικεί το Δήμο λόγω της προσωρημένης του ηλικίας, εκλέχθηκε από τους Κατωραχιώτες ένας νέος Δήμαρχος, ο Αντρίκος Αντρειωμένος, αφού είχε υποσχεθεί ότι θα φέρει τα πάνω - κάτω στην Κάτω Ραχούλα. Ο νέος Δήμαρχος έμεινε στην Δημαρχία για πάνω από 15 χρόνια, ώσπου καταβεβλημένος κι αυτός από την ηλικία, παρέδωσε με εσωτερικές διαδικασίες του Δημοτικού Συνδυασμού της Πράσινης Ανατολής Κάτω Ραχούλας στον καθηγητή Κωνσταντίνο Κουλουρά. Για να μη σας κουράζω και πολύ με τα Δημοτικά πράγματα της Κάτω Ραχούλας - μια που οι περισσότεροι είστε σε τέτοια ηλικία ώστε να τα ξέρετε από πρωτο χέρι - επισημαίνω ότι κατά σατανική σύμτωση, ακόμα και σήμερα, πάλι ένας Καραμάνος (ανηψιός του πρώτου) είναι ο Δήμαρχος και επικεφαλής του συνδυασμού της Γαλάζιας Κάτω Ραχούλας και πάλι ένας Αντρειωμένος (γιος του δεύτερου Δήμαρχου) είναι επικεφαλής του συνδυασμού της Πράσινης Ανατολής Κάτω Ραχούλας - αν και τελευταία νοιώθει την καρέκλα του να τρίζει και πολλοί λένε ότι τα ψωμιά του είναι μετρημένα.

Στην Κάτω Ραχούλα σήμερα, ζούν - όπως μπορούν - περίπου 10.000 κάτοικοι, οι περισσότεροι απλοί βιοπαλαιστές: υπάλληλοι και εργάτες είναι οι περισσότεροι, αλλά υπάρχουν και πολλοί αγρότες (ειδικά στην περιφέρεια), μικροεπαγγελματίες και μικρέμποροι. Πέρα από τους οικονομικά ενεργούς κατοίκους της Κάτω Ραχούλας - που λένε και οι στατιστικές - υπάρχουν και πολλοί ηλικιωμένοι, οι οποίοι για να επιβιώσουν, βασίζονται στο επίδομα του Δήμου, το οποίο σπάνια επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες τους.

Βέβαια, υπάρχουν και μερικοί κάτοικοι της Κάτω Ραχούλας που είναι πιο ευκατάστατοι. Είναι αυτοί που έχουν τα μεγαλύτερα μαγαζιά και τις μεγαλύτερες βιοτεχνίες, αυτοί που έχουν τις μεγάλης κυκλοφορίας τοπικές εφημερίδες και οι αρχισυντάκτες των εφημερίδων αυτών, οι ιδιοκτήτες των πέντε μεγάλων ενεχυροδανειστηρίων και τέλος μερικοί τραγουδιστές και ποδοσφαιριστές των τριών μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων της Κάτω Ραχούλας. Πέρα από αυτούς, υπήρχαν φήμες ότι κάποιοι πρώην Δήμαρχοι και Αντιδήμαρχοι της Κάτω Ραχούλας είχαν βάλει χέρι στο ταμείο του Δήμου και είχαν βγάλει τα χρήματα σε θησαυροφυλάκια της Εσπερίας, αλλά αυτό ποτέ δεν αποδείχτηκε, οπότε κανένας δεν μπορεί να πει τίποτα με βεβαιότητα.

Σ' αυτόν τον ένδοξο λοιπόν τόπο εκτυλίσσεται η ιστορία που θα διαβάσετε. Όσο για τα πρόσωπα που είναι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για αυτούς καθώς θα προχωράει η αφήγησή μας.

Τα πράσινα πρόβατα (Ι)

2007-09-30T12:10:00.000+03:00

Πολλοί από εσάς, θα με έχετε πετύχει να σχολιάζω στο ιστολόγιο του Barba Ben (=Βαγγέλη Βενιζέλου), του υποψήφιου - τουλάχιστον σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές - τσέλιγκα του πράσινου μαντριού (αυτοί οι Πράσινοι και οι Γαλάζιοι, από τον καιρό του Ιουστινιανού υπάρχουν).

Στο άρθρο λοιπόν "Περί επικοινωνίας με την κοινότητα των bloggers" μεταξύ πολλών σχολίων υπάρχει και ένα που λέει: '...η ΝΕΑ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ οπως την λεω εγω δεν αξιζει για κομμα εξουσιας.. αλλα βγηκε αυτη επειδη δεν αξιζαμε εμεις να κυβερνησουμε!' (οι επισημάνσεις δικές μου). Αυτό είναι και ο ορισμός του πρόβατου!

Λέει λοιπόν ο συγκεκριμένος σχολιαστής 'δεν αξίζαμε ΕΜΕΙΣ να κυβερνήσουμε!' Εσείς; Ποιοί 'εσείς'; Δηλαδή και εσύ; Και προφανώς η απάντηση του πρόβατου είναι 'ναι, και εγώ'. Έτσι είναι: τα πρόβατα του κάθε μαντριού (στην περίπτωσή μας του πράσινου) πιστεύουν ότι με κάποιο μαγικό τρόπο, μέσω του εκάστοτε τσέλιγκα, κυβερνάνε αυτά τον τόπο, άσχετα με το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα (αφήνω που το 'κυβερνάνε' έχει γίνει συνώνυμο του πηδάνε, με την έννοια της ερωτικής πράξης).

Και αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι ο κάθε τσέλιγκας, για να παραμείνει τσέλιγκας και να γίνει αρχιτσέλιγκας αυτής της χώρας πρέπει να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοπάδι. Ένας τρόπος για να μεγαλώσει το κοπάδι, είναι ο τσέλιγκας να περνάει το μήνυμα ότι με εκείνον εκπληρώνονται 'τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα': δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία και τα ρέστα. Αυτό δηλαδή που πιστεύει και ο συγκεκριμένος σχολιαστής: ότι όταν κυβερνάει ο δικός του τσέλιγκας, κυβερνάει εκείνος!

Που 'σαι μεγάλε! Μην κρατήσεις την ανάσα σου μέχρι να σε κάνει ο πράσινος τσέλιγκας υπουργό, γιατί από πράσινος σε βλέπω να γίνεσαι εκρού!

Π. Μαντούβαλος: Βουλευτής Α' Πειραιά & Νήσων

2007-09-30T03:46:00.000+03:00

Αυτό τουλάχιστον διαβάζει κανένας αν περάσει έξω από το πολιτικό του γραφείο στην Πλατεία Αγ. Κωνσταντίνου στον Πειραιά.

Α, και για όσα μπλε πρόβατα βιαστήκατε να τον δικαιολογήσετε, να σας παρατηρήσω ότι η επιγραφή είναι καινούργια. Τοποθετήθηκε την Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου, δύο ημέρες πριν τις εκλογές δηλαδή, στις οποίες ο Π. Μαντούβαλος δεν ήταν καν υποψήφιος!

Εντάξει κ. Πέτρο μας! Είπαμε να είσαι ψώνιο με την πολιτική, αλλά όχι και έτσι! Αυτό ξεπερνάει τα όρια του ψώνιου και αγγίζει τα όρια της αηδίας! Θα σε έφτυνα στη μούρη, αλλά το σάλιο που θα χαλάσω για να σε φτύσω αξίζει περισσότερο από τη μούρη σου!

Αυτά για αρχή...